เล่าไปน้ำตาซึมไป สำหรับ “อิงฟ้า วราหะ” หลังดอดไปดูบ้านเก่าที่เคยเป็นห้องเช่าเคยอาศัยตอนเด็กๆ ในราคา 400 บาท แรงบันดาลใจคนยากลำบาก สักวันจะเป็นเหมือนเธอหากพยายาม
“จริงๆ ไม่ได้กลับไปเห็นครั้งแรกหรอก กลับไปเห็นหลายครั้งแล้ว ชอบไปดู อยากรู้ว่าปัจจุบันเป็นยังไงบ้าง เราอยากให้แฟนคลับเห็นว่าสิ่งที่เราพูดมันเป็นเรื่องจริง ให้เขาได้สัมผัสไปกับเรา อย่างน้อยมันเป็นกำลังใจให้คนที่เขากำลังลำบากอยู่ จะได้รู้ว่าอนาคตข้างหน้า คุณอาจจะประสบความสำเร็จแบบเราก็ได้ อย่าไปท้อกับมัน”
“ความทรงจำตรงนั้นมันเยอะมากจริงๆ ค่ะ (น้ำตาคลอ) พูดแล้วเซนซิทีฟอะ (หัวเราะ) ดูไม่ได้คิดว่ามันลำบาก แต่ถ้ามองกลับไป ถึงความเป็นอยู่ตอนนั้น ก็คงเรียกว่าลำบาก เพราะช่วงตอนเด็กมันมีแต่ความอบอุ่น เป็นวัยที่เราได้อยู่กับครอบครัวจริงๆ ถ้าหนูจำไม่ผิดน่าจะเดือนละ 400-600 นะ ทำงานกันหามรุ่งหามค่ำเลย ก็สงสารพ่อกับแม่เวลาที่ต้องออกไปขายของข้างนอก เข็นจากบ้านไปวัด เราก็จะเห็นถึงความลำบาก มันถึงทำให้เรามีแรงผลักดัน กระตือรือร้นในการที่จะทำให้เขาสบายขึ้น”
“สภาพบ้านยังอยู่เหมือนเดิม ไม่แน่ใจว่าก่อนหน้านี้มีคนมาอยู่หรือเปล่า แต่ทุกอย่างมันยังเหมือนเดิมหมดเลย แม้กระทั่งโซ่ที่ใช้คล้อง มีที่เขียนไว้หน้าประตู หนูยังคิดอยู่เลยว่าหนูเขียนหรือเปล่า แต่จำไม่ได้ แต่ข้างบ้านที่เป็นสติ๊กเกอร์ หนูเขียนเอง มันก็ยังอยู่ ก็ภูมิใจตัวเองมากๆ ค่ะ แล้วมันอยู่ไม่ไกลกันด้วย ตัวแม่เองเขาก็ดีใจที่มีบ้านเป็นของตัวเองสักที ก็ภูมิใจมากๆ ด้วยหยาดเหงื่อแรงงานของเรา”
